دفتریادداشت

یک روز بارانی در اوج زمستان باران به جای برف ؛ یک روز پراز دلتنگی پراز حس یاس و نومیدی ؛ یک صبح بدون خورشید یک زندگی بدون دلخوشی ؛ حس سردرگمی حس شکست حس دلشکستگی تمام احساساتی هست که زندگیم رو دربر گ دفتریادداشت...

هر سالی که می خواد زمستون تموم بشه و بهار بیاد با درختا حرف می زنم تو گوششون می خونم که وقتی بهاراومد وبیدار شدین منم بیدار کنین ولی نمی دونم درختا نمی شنون یا من خوابم سنگینه که بیدار نمیشم ؛امسال فراموش کرده بودم سفارش خودمو به درختا بکنم یک دفعه تو خیابون چشمم افتاد به درختای بیدار و سبز پوش که بیدارن و دارن تسبیح خدا رو می گن دلم به حال خودم سوخت که من هنوز خوابم و خوابی که به کامم شیرین نیس رویا نیس ؛کابوس تلخیس که باید بیدار شد باشد که تمام شود! دفتریادداشت...

این روزها این ماه ها ؛ این سالها هم می تونم بگم بی هدف و پر از روزمرگی می آیند و میروند چنان بازور و رنج می گذرند مثل صعود کوهی میمانند که انگار به زحمت بالامی روی هراز گاهی به پشت سرم به راه آمده ام دفتریادداشت...

سحر با باد می گفتم حدیث آرزومندی خطاب آمد که واثق شو به الطاف خداوندی پاییز که می آید بغض می کنم پر از اشک و رشک می شوم به گذشته و به حسرت هایی که خودم در دلم کاشتم ؛روزی پا گذاشتم روی دلم و تا امروز یادم که می افتد دردم می گیرد پاییز که می آید هر برگی که از درخت می افتد دفتر خاطرات مرا ورق می زند خش خش برگها نجواهایی را در گوشم زنده می کند که آنروزها نشنیدمشان پاییز که می آید حال دلم ابری می شود اما غروری مرا به زمستان می رساند بغض در گلویم می ماند برای شکنجه ی دلم در شب یلدا ! دفتریادداشت...